Het plan

Na een fantastische fiets trip in 2007 en 2008 ga ik weer een stuk fietsen. Minder lang dit keer en deels georganiseerd.

De start van deze reis is het gevolg van mijn besluit om mee te gaan met een georganiseerde reis door Tibet, fietsen van Lhasa (Tibet, China) naar Kathmandu (Nepal) georganiseerd door Snow Leopard (zie www.biketracks.nl).

Omdat de rit over hoge passen komt, hoger dan 5000 meter, wil ik zoveel mogelijk geacclimatiseerd zijn voordat ik hieraan begin. Ik vertrek dan ook eerder dan de groep naar Kathmandu om daar alvast wat rond te fietsen en een beetje op hoogte te komen. Kathmandu ligt op ongeveer 1500 meter. Dat is nog geen 3500 meter waarop Lhasa ligt, maar alle beetjes helpen.

Vanuit Katmandu vliegen we naar Lhasa en fietsen vervolgens terug naar Kathmandu. Een afstand van iets meer dan 1000 km. die voor een groot deel over de hoogvlakte van Tibet gaat maar uiteraard zitten er enkele hoge passen in. De route komt langs de volgende plaatsen (plaatsen in Tibet hebben nogal eens verschillende namen):
Lhasa, Chushul, Nangartse, Gyantse, Shigatse, Lhaste, Rongbuk, Everest Basecamp, Tingri, Nyalam, (grens Tibet-Nepal), Kodari, Barhabise, Dhulikhel, Kathmandu.

Zie ook de kaarten pagina.

Oktober 2010, Plan 2

Na wat raadplegen op het internet ga ik meer twijfelen aan plan 1. Half oktober is de regentijd nog niet echt voorbij in Indonesië, en na het droge Tibet wil ik niet in de nattigheid fietsen.

Een alternatief dat qua klimaat goed past is de (zuid) oost kust van Australië. Volgens inwoners van dat continent, ontmoed in het Everest Basecamp, is de route Brisbane - Sydney mooi en goed fietsbaar. Eventueel zou ik door kunnen gaan tot Melbourne. Eea is wel duurder natuurlijk.

De BBC heeft een mooie site met korte en lange termijn weersoverzichten. Zie news.bbc.co.uk/weather
Hieronder een plaatje van Medan (Sumatra) links en Brisbane (Aus.) rechts.

In Singapore neem ik een besluit.

Wordt vervolgd ...

Augustus 2010, Plan 1

Nadat de groep weer terugkeert naar Nederland stuur ik alleen mijn dikke kleren terug naar Nederland en vlieg met de fiets naar Singapore. Daar tref ik de laatste voorbereidingen voor een rit door Indonesië.

Eerst fiets ik naar Melaka (Maleisië) om daar Albert Toh (de fietsenmaker) nog gedag te zeggen. Vanuit Melaka kan ik de boot nemen naar Dumai op Sumatra. Het voorlopige plan is om dan Sumatra door te fietsen in noord-westelijke richting, naar Banda Aceh. Ik neem dan een centrale route langs het Toba meer en door het Gunung Leuser National Park. In het uiterste noorden ligt een klein eilandje: Pulau Weh van waaruit het goed duiken is.

Afhankelijk van hoeveel tijd die ik over heb, een Indonesië visum is maximaal 2 maanden, fiets ik deels terug langs de noord- en oostkust. Ik hoop te kunnen fietsen tot minstens Belawan, vlakbij Medan. Daar kan ik kiezen:
 - boot naar Penang (Georgetown), Maleisië.
 - boot naar Tanjung Pinang op Pulau Bintan (Riau archipel) net onder de kust van Singapore.

Misschien haal ik wel Dumai en kan weer via Melaka terug.

31 augustus 2010

Op de vlucht van Amsterdam naar Singapore kon ik The Straits Times van 30 aug. meenemen. Daarin stond een artikel over de uitbarsting van de Sinabung vulkaan op Sumatra. Op mijn kaart kom ik de naam Sinabung niet tegen, wel Mount Sihabuhabu van 7544 feet hoog en Mount Tampu Inanjing van 6590 feet. Er is een gebied van 6 km rondom de vulkaan geëvacueerd en de aswolk reikt tot 30 km. ver. Ik ben er pas over een week of acht, tegen die tijd kan alles weer anders zijn.

Mijn geplande route loopt door Kotapinang. Daar kan ik kiezen of ik oost- of westom naar het Toba meer ga. Beide routes lopen royaal om de vulkaan heen.

Wordt vervolgd ...